Tata Steel is al meer dan een eeuw een economische pijler van de IJmond en biedt werk aan duizenden. Maar er is ook een keerzijde: de fabriek is verantwoordelijk voor de grootste CO₂- en stikstofemissie in Nederland. Het bedrijf stoot aanzienlijke hoeveelheden stikstofoxiden en zware metalen uit, met ernstige gevolgen voor de volksgezondheid en het milieu.

Tata Steel neemt de groeiende maatschappelijke druk serieus. Het bedrijf wil de CO₂-uitstoot in 2030 met 40% verminderen en in 2045 zelfs CO₂-neutraal produceren door over te stappen op 'groen staal'. Deze transitie is echter afhankelijk van substantiële overheidssteun en dat ligt politiek gevoelig. Ondertussen dringen omwonenden en milieugroeperingen aan op onmiddellijke actie vanwege de gezondheidsrisico's.

Mijn project onderzoekt de vraag: Hoe moet het nu verder met de grootste uitstoter van Nederland? De complexe samenhang zoals hierboven beschreven, wil ik objectief en zonder te oordelen in beeld brengen. De foto's en de volgorde ervan vormen een beeldverhaal dat aandacht besteedt aan alle facetten die een rol spelen. Daarmee is dit project een visuele verkenning van de samenhang tussen welvaart, zelfredzaamheid, milieu en volksgezondheid. Mijn doel is om bewustwording te creëren en het maatschappelijke debat over een veilige en duurzame toekomst aan te jagen. Op deze manier wil ik bijdragen aan de dialoog over de perspectieven van industrie en duurzaamheid in Nederland.